İyi ki doğdun Barış (!).

03.09.2005

Barış'ım, Sensiz ikinci doğum günün bu. Doğum günü, doğan kişi olmadan olur mu?

Ama oldu, bunu bize yaşattılar.

Her anne gibi senin doğum öykünü anlatırken ne kadar zor bir doğum olduğunu anımsardım. Zordu ama yaşanan zorluğa karşın bir mutluluk vardı. Çünkü sonunda sen gelmiştin... Şimdi ise; seni kaybedişimizde yaşadıklarımız; bir annenin babanın kendileri yaşarken, yaşam verdikleri çocuklarının, canlarının ellerinden gidişindeki tarifsiz acıyı yaşamak, anlatılamaz bir duygu.Hastanede İki gün mücadele ettin. 12 nisan 2004 sabahı yoğun bakımda seninle konuşurken, başlayan o sinyal sesi kulaklarımdan gitmiyor.Yanımıza koşup gelen görevliler müdahalelerini yaptılar. Ama .

Ve seni yitirdiğimi söyledikleri "o an", . ne söylediklerini anladım.. Ama anlayamadım.. Çünkü, o an, en değerli VARLIĞIMIN hareketsizliğine, sessizliğine anlam veremiyordum, inanmıyordum. Ölüm dedikleri şeyin, seni yokluğa götürüşünü içime sindirememenin, kabul edememenin girdabındaydım. En değerli varlığımı bir daha görememek, dokunamamak, duyamamak, mutluluğunu yaşayamamak, üzüntüsüne katılamamak, onunla endişelenip onunla sevinememekle karşı karşıya gelmek.Bir anne bir baba için bu an; yavrusunun, canının elinden gidişinin söylendiği an, gerçekle gerçek ötesinin iç içe geçtiği bir hal. Sanki, bunu kabullenmek de gerçek olamayacak bir gerçek.

İnsanın dışındaki gerçek ile içindeki öz gerçeğin çatışmasını yaşaması ne kadar zor !

 Hep Seni beklemek, akşam yattıktan sonra geleceksin diye kapıyı kilitlemek istememek, ama gelmemen, arayıp bulamamak, hele sabır dilekleri duymak isyan ettiriyor. İnanmıyor, kabul edemiyor, içimde hayır, hayır çığlıkları yükseliyor. Bu gerçek olamaz, olamaz...

Ve Barış'ım, benim gerçeğim sensiz olamamak.. Özlüyorum, yüzünü, sesini, kokunu, arıyorum, dokunmayı, sarılmayı, sevmeyi, seninle konuşmayı özlüyorum, balım, kaymağım demek istiyorum, ellerim havada çırpınıyor, arıyor, sana ulaşmak, dokunmak, okşamak için.. Ama .

Sensizliği yaşamak çok zor; şimdi, baban ve ben "kolum kanadım kırık" demenin ne demek olduğunu tam olarak anlıyoruz, "yalnızlığın" damarlarımızda aktığını en derin şekliyle yaşıyoruz.

Öte yandan soruyor, anlamaya çalışıyoruz; "Nasıl, böyle bir şey nasıl olur? Bir insan nasıl olur da bir insanın hayatına kasteder? Nasıl olur da buna kendin de hak görür?" ama anlayamıyoruz.

Meslektaşlarım o günlerde acımızı paylaştıkları duyuruda "Barış adı bir evlada nedensiz verilmez. Eğer bir ülkede barış umutlarıyla büyütülen gencecik bir Barış; nereden, nasıl geldiği belli olmayan bir şekilde hunharca katledilirse, bu Ülke nereye gider?" demişlerdi.

Evet!. Barış'ımız, sevgi, saygı, hoşgörüyü önemseyen hayatı ve insanları değerli bulan ve bunların erdem olduğuna inanan bir kişi olarak yetişti. Güvenli toplumda yaşayan bir insanın umutları ve beklentileri ile yaşama katıldı. Yüreğindeki sevgiyle her türlü sorunu olan herkese kendisi ne kadar zor durumda olursa olsun koşardı. Şimdi kendimize soruyoruz; anne baba olarak çocuğumuzun bu erdemlere sahip olmasından mutluluk mu, suçluluk mu duyalım?...

Ayla DÖNMEZ

Barış'ım,

03.09.2006

Yine sensiz bir doğum günü geçti...Bu anları yaşamak zorunda olmak, en ağır olan da bu. Sensiz yaşamak çok zor....

Merak ediyorum, seni yaşamdan ve yasamımızdan koparanlar,  acı yaşamanın ne demek olduğunu anlayabiliyorlar mı, hissedebiliyorlar mı? Onlar,  böyle bir insani duyguyu yaşayabilirler mi?... Oysa bilimsel olarak, çiceklerin ve hayvanların  duyguları anladıkları kadar duygu yaşayabildikleri de açıklanıyor.  Bu nedenle soruyorum.  Hayvanlar aleminde bile yaşanabilen bu duyguları onlar yaşayabilir mı?  Acaba onlar için sevgi, özlem, hasret ve acı duyguları bir şey ifade ediyor mu?   Öte yandan gören ve duyanların da  nasıl insanlar oldukları  ve  vicdanları olup olmadığını sen de merak ediyorsun, seslerinin çıkmamasına hayret ediyorsun sanırım.. Ama  canavarlığı yapanların, gören ve duyanların kim olduklarını bildiğin kadar  bir gün takılıp düşeceklerini de biliyorsun. Her şeyi sakladıklarını, sorumluluktan kurtulduklarını sanıyorlar ama, senden asla  kaçamayacaklar. Bir gün birşeylerin ayaklarına dolanmasını sağlayacaksın ve bedelini de er ya da geç ödeyecekler.  Çünkü artık, her an onların tepelerindesin....Onlar mutlak açığa çıkacaklar ama bu sonuç onlara olan öfkemizi dindirmeyecek. Çünkü, Sensiz olmayı yaşamak  çok acı, çok zor... 

Seni çok özlüyoruz, Barış'ım. Her geçen gün,  özlemin daha da büyüyor...

Sıklıkla sarıldığını ve dudaklarının sıcaklığını yanağımda hissediyor, "Canım anacığım" dediğini duyuyor ve  yaşıyorum.  Ama bunu hissetmek, böyle yaşamak bana yetmiyor Barış'ım... Çünkü seni çok özlüyorum. Babanla ben artık hayatı yaşamıyor, sadece taşımaya çalışıyoruz. Yaşamımızın anlamı, amacı, neşesi kalmadı.

Bizler için güven, sevgi, hoşgörü, dayanışma gibi değerler yaşamımızda vazgeçilmezdi. Hayatı böyle algılayan ve yaşayan bir çevrede yetiştin Barış'ım. "Toplumu ve insanları değerli bulduk" bu ilkeyle yaşadık. Seni de öyle  yetiştirdik. Onun için önyargılı davranmaz, olaylara böyle yaklaşan kişileri yadırgardın. Ne acı ki, tüm inandığımız değerlere karşın, bu  sonuçları yaşamak bize senden özür dilememiz gerektirdiğini düşündürmeye başladı....

Daha önce de sorduğum şu soruyu yineliyorum; Evet!. Barış'ımız, sevgi, saygı, hoşgörüyü önemseyen hayatı ve insanları değerli bulan ve bunların erdem olduğuna inanan bir kişi olarak yetişti. Güvenli toplumda yaşayan bir insanın umutları ve beklentileri ile yaşama katıldı. Yüreğindeki sevgiyle sorunu olan herkese kendisi ne kadar zor durumda olursa olsun koşardı. Şimdi kendimize soruyoruz; anne baba olarak çocuğumuzun bu erdemlere sahip olmasından mutluluk mu, suçluluk mu duyalım?...