İyi ki doğdun Barış (!).

03.09.2005

Barış'ım, Sensiz ikinci doğum günün bu. Doğum günü, doğan kişi olmadan olur mu?

Ama oldu, bunu bize yaşattılar.

Her anne gibi senin doğum öykünü anlatırken ne kadar zor bir doğum olduğunu anımsardım. Zordu ama yaşanan zorluğa karşın bir mutluluk vardı. Çünkü sonunda sen gelmiştin... Şimdi ise; seni kaybedişimizde yaşadıklarımız; bir annenin babanın kendileri yaşarken, yaşam verdikleri çocuklarının, canlarının ellerinden gidişindeki tarifsiz acıyı yaşamak, anlatılamaz bir duygu.Hastanede İki gün mücadele ettin. 12 nisan 2004 sabahı yoğun bakımda seninle konuşurken, başlayan o sinyal sesi kulaklarımdan gitmiyor.Yanımıza koşup gelen görevliler müdahalelerini yaptılar. Ama .

Ve seni yitirdiğimi söyledikleri "o an", . ne söylediklerini anladım.. Ama anlayamadım.. Çünkü, o an, en değerli VARLIĞIMIN hareketsizliğine, sessizliğine anlam veremiyordum, inanmıyordum. Ölüm dedikleri şeyin, seni yokluğa götürüşünü içime sindirememenin, kabul edememenin girdabındaydım. En değerli varlığımı bir daha görememek, dokunamamak, duyamamak, mutluluğunu yaşayamamak, üzüntüsüne katılamamak, onunla endişelenip onunla sevinememekle karşı karşıya gelmek.Bir anne bir baba için bu an; yavrusunun, canının elinden gidişinin söylendiği an, gerçekle gerçek ötesinin iç içe geçtiği bir hal. Sanki, bunu kabullenmek de gerçek olamayacak bir gerçek.

İnsanın dışındaki gerçek ile içindeki öz gerçeğin çatışmasını yaşaması ne kadar zor !

 Hep Seni beklemek, akşam yattıktan sonra geleceksin diye kapıyı kilitlemek istememek, ama gelmemen, arayıp bulamamak, hele sabır dilekleri duymak isyan ettiriyor. İnanmıyor, kabul edemiyor, içimde hayır, hayır çığlıkları yükseliyor. Bu gerçek olamaz, olamaz...

Ve Barış'ım, benim gerçeğim sensiz olamamak.. Özlüyorum, yüzünü, sesini, kokunu, arıyorum, dokunmayı, sarılmayı, sevmeyi, seninle konuşmayı özlüyorum, balım, kaymağım demek istiyorum, ellerim havada çırpınıyor, arıyor, sana ulaşmak, dokunmak, okşamak için.. Ama .

Sensizliği yaşamak çok zor; şimdi, baban ve ben "kolum kanadım kırık" demenin ne demek olduğunu tam olarak anlıyoruz, "yalnızlığın" damarlarımızda aktığını en derin şekliyle yaşıyoruz.

Öte yandan soruyor, anlamaya çalışıyoruz; "Nasıl, böyle bir şey nasıl olur? Bir insan nasıl olur da bir insanın hayatına kasteder? Nasıl olur da buna kendin de hak görür?" ama anlayamıyoruz.

Meslektaşlarım o günlerde acımızı paylaştıkları duyuruda "Barış adı bir evlada nedensiz verilmez. Eğer bir ülkede barış umutlarıyla büyütülen gencecik bir Barış; nereden, nasıl geldiği belli olmayan bir şekilde hunharca katledilirse, bu Ülke nereye gider?" demişlerdi.

Evet!. Barış'ımız, sevgi, saygı, hoşgörüyü önemseyen hayatı ve insanları değerli bulan ve bunların erdem olduğuna inanan bir kişi olarak yetişti. Güvenli toplumda yaşayan bir insanın umutları ve beklentileri ile yaşama katıldı. Yüreğindeki sevgiyle her türlü sorunu olan herkese kendisi ne kadar zor durumda olursa olsun koşardı. Şimdi kendimize soruyoruz; anne baba olarak çocuğumuzun bu erdemlere sahip olmasından mutluluk mu, suçluluk mu duyalım?...

12 04 2006

Ufak iş bizimkisi,

Asıl en kötüsü

Bilerek, bilmeyerek

Hapishaneyi insanın kendi içinde taşıması...

Barış'ım, dilinden düşürmediğin Büyük şairin bu dizeleriyle, sanki yaşamını elinden alanların yaşamını anlatıyorsun. Yaşamını elinden alanlar diyorum, ama biliyoruz ki; Görüp, duyup, bilip söylemiyenler de kendilerini hapishaneye koydular, ne kadar orada kalacakları da kendilerine bağlı...Bunu sen ve herkes biliyor... Evet, en kötüsü de insanın kendini hapsetmesidir... Hapishaneye girmek salt demir parmaklıkların ardında durmak değildir. Gerçek hapishane insanın  kendisiyle, yüreğiyle, vicdanıyla(!)  başbaşa kaldığı anda yaşadıklarıdır... Onlar, kendilerini koydukları bu hapishanede hiç bir zaman yalnız olmayacaklar...Çünkü, sen her zaman peşlerindesin. Senden hiç bir zaman kaçamayacaklar...

Yaşamlarında güzel birşeyler yapabilmeyi becerememiş, insani değerlerden bihaber olan  güçsüz kişiler sana kıydılar. Onlar zavallı, aciz, korkak, çaresiz ve güçsüz oldukları için yaptıklarının arkasında durmuyorlar. Ben yaptım diyecek kadar mert ve güçlü değiller... İnsanların kanlarının üzerine hayat kurmaya çalışan zavallılar.. Bütün kara olanakları kullanıp kurtulduklarını sanıyorlar ama yanılıyorlar.

Bana dokunmayan yılan bin yaşasın, anlayışında olanlar ve yapanlardan korkup, aman bana dokunmasınlar diye görüp susanlar, sorumluluğunu yerine getirmeyenler, bu durumdan karlı çıkmaya çalışanlar da rahat  yüzü göremeyecekler. Sana kıyanlar da,  görüp de görmedim  diyenler de hapishaneyi kendi içlerinde yaşayacaklar. Seni her an arkalarında hissedecekler, sen artık onları her an izleyebileceksin.Sen onların  her an ne düşündüklerini bileceksin... Artık hiçbir zaman mutlu olamayacaklar. En mutlu olduklarını düşündükleri an sen yüreklerine oturacaksın, nefes alamayacaklar, solukları kesilecek... Her gözlerini kapayıp dinlenecekleri an sen gözlerinin önüne geleceksin, uyuyamayacaklar. Uyuduklarında ise; rüyalarında olacaksın. Kendilerini  en güvende  hissettikleri anda bile, sen onların önüne çıkacaksın. Senden uzak durmak, unutmak için, içip uyuşmaya çalışsalar da  seni görecekler. Sen onların içini kaplayacaksın.Yüreklerine oturup, kafalarının içine girebileceksin. Senden asla kaçamayacaklar, nefesin, elin her an onların üzerlerinde olacak.

Artık herkes, onların hayatlarındaki bu lekeden haberdar. Ne yaparlarsa yapsınlar    temizlenemeyecekler. Hatta taşıdıkları  bu leke çocuklarına da geçerek tüm yaşamlarını bir kabus olarak kaplayacak...

Birgün, vuranlar veya orada olup da olayı yaşayarak görmedim, duymadım, bilmiyorum diyenlerin  kendileri ya da sevdikleri benzer durumları yaşadıklarında birileri de onların başına gelenleri GÖRMEYECEKLER, DUYMAYACAKLAR, BİLMEYECEKLER,..

Ayla DÖNMEZ